Politieke geloofwaardigheid

Ik vraag me af of u het ook nog steeds allemaal volgt: de persconferenties van Mark Rutte en Hugo de Jonge, de politieke debatten over de coronacrisis en alle programma’s met deskundigen die hun mening geven over hoe we de zaken het beste kunnen aanpakken. Al maanden beheerst dit onderwerp het nieuws en in toenemende mate zie ik een scheiding ontstaan tussen de politiek en de dagelijkse werkelijkheid. Mensen die vinden dat het allemaal anders moet, had gemoeten of had gekund vallen over elkaar heen. En de (schrijvende) pers is vooral op zoek naar wat er niet goed gaat en hoe onbegrijpelijk dat wel niet is. Er is geen begrip voor het feit dat er geen harde toezeggingen worden gedaan en dat geeft enorm veel druk op degenen die deze boodschap moeten brengen. Minister Bruno Bruins is hierop al gesneuveld. Weet u het nog, het onbegrip en snoeiharde debat over het niet toezeggen dat er voldoende mondkapjes zouden komen, terwijl de hele wereld hier achter de schermen een soort oorlog over aan het voeren was. Minister Hugo de Jonge heeft het nu ook moeilijk. Onbegrip over onvoldoende mensen bij de GGD’en om het contactonderzoek uit te voeren, onbegrip over het feit dat we nog niet zeker zijn dat we qua IC-capaciteit voldoende zijn voorbereid op een mogelijke 2e golf en gedoe over een bonus of structurele loonsverhoging voor zorgpersoneel. En onder deze politieke druk wordt aan professionals niet alleen gevraagd om zich 100% in te zetten, dat lijkt me meer dan terecht overigens, maar ook om in te stemmen met een onder druk toegezegde prestatieplicht. 1700 IC-bedden moet immers toch haalbaar zijn, misschien wel 3000 als het nodig mocht zijn, GGD medewerkers moeten toch in voldoende mate beschikbaar zijn om contactonderzoek van soms wel 120 contacten vlot en snel af te kunnen handelen en sneltesten moeten toch overal op elk moment afgenomen kunnen worden zonder beperkingen. Maar zo makkelijk is dat niet. We vergeten dat we al jaren hebben bezuinigd op de zorg. Aan IC-personeel en ander personeel in de acute keten is al jaren een tekort. De GGD’en zijn als organisaties niet ingericht op een dergelijke grote en langdurige belasting van hun medewerkers en de verwachting dat dezelfde mensen die in maart en april het echt zwaar hebben gehad weer voorop gaan bij een eventuele 2e golf, is echt te optimistisch. Medewerkers in de zorg zijn nog steeds moe en kunnen ook ziek worden. Ze zijn of willen ook nog eens op vakantie en zijn ook wel gefrustreerd over de uitgebleven waardering. En dan zeggen we steeds maar dat het niet weer ten koste mag gaan van de reguliere zorg. Maar de realiteit is dat personeel dat direct gaat ondersteunen op IC’s als dit nodig is, toch echt in de meeste gevallen ergens anders uit de zorg vandaan komt.

Die (gespeelde) verontwaardiging over de dagelijkse werkelijkheid van met name de oppositie maakt de politiek ongeloofwaardig. Zeker in de komende verkiezingstijd zal dit echter alleen nog maar toenemen. En als de coronacrisis voorbij is, zal het waarschijnlijk al snel weer gaan over de tekortschietende zorg aan ouderen of de rammelende jeugdgezondheidszorg. Want ja, dat hebben we de afgelopen jaren ook (financieel) zo fijn geregeld.

Frank de Groot

Manager SpoedZorgNet

Deel deze pagina