Blog - Als een ziekenhuis echt failliet gaat

Ik ben opgeleid als fysiotherapeut. Na specialisaties als manuele therapie en sportfysiotherapie trok mij toch meer het management. In 1992 was ik als gastdocent in het Slotervaart ziekenhuis, had net mijn managementopleiding afgerond en bleek er een vacature te zijn voor hoofd fysiotherapie. Dat leek me wel wat en zo begon ik aan mijn eerste leidinggevende functie. Een bijzonder ziekenhuis vond ik het, met heel bijzondere collega’s, Clyde, Carla, Reinier, Dick, Kees, Mirjam, Wanja. Ik kan ze zo nog allemaal opnoemen. Wat me daar opviel was dat mensen er lang werkten met heel veel hart voor het ziekenhuis en hun patiënten. In die jaren als hoofd fysiotherapie heb ik twee keer een bijeenkomst bijgewoond over een eventuele sluiting. Voor veel medewerkers is dat door de jaren heen een steeds herhalende film geweest. Altijd ging iedereen gewoon weer door vanuit de overtuiging dat ze iets toevoegden en zeker aan patiënten goede zorg verleenden. Helaas is het er in bestuurlijke zin altijd onrustig gebleven.

Later ben ik in het OLVG gaan werken. Toen Emile Lohman als nieuwe voorzitter van de Raad van Bestuur daar het ‘Resultaat Verantwoordelijke Eenheden model’ introduceerde, was zijn voornaamste legitimering dat hij iedereen ervan overtuigde dat een ziekenhuis echt failliet kan gaan. Iets wat veel mensen zich toen niet realiseerden, maar nu dus ook echt is gebeurd. 

De afgelopen tijd ben ik vooral druk geweest met de acute zorg in Flevoland. Immers de SEH en verloskunde in Lelystad bedienen een groot geografisch gebied en gevolg van sluiting is voor sommige plaatsen in Flevoland en de Noordoostpolder een aanzienlijke verlenging van de reistijd. Vanuit het ROAZ zijn we daarom vanuit een toetsende rol nauw betrokken bij het afschalingsplan in relatie tot de kwaliteit van de acute zorg. Op dit moment is nog niet duidelijk hoe de spoedzorg daar wel of niet wordt voortgezet. Het zal in ieder geval niet liggen aan de motivatie en inspanningen van medewerkers van MC Zuiderzee zelf.

Wat de acute zorg in Amsterdam betreft is sluiting van het Slotervaart ziekenhuis voor wat betreft spoedpatiënten wel op te vangen, maar het zal nog wel een hele klus worden om alle andere patiënten goed onder te brengen bij een ander ziekenhuis. Dat dit onduidelijkheid en ongerustheid met zich meebrengt is meer dan logisch. Immers zo maar je soms jarenlange vertrouwensrelatie met een specialist en het ziekenhuis verbreken is toch een persoonlijk drama. Maar waar ik in deze tijd ook veel aan denk is aan alle medewerkers, die na vaak heel veel dienstjaren nog maar een paar weken salaris krijgen doorbetaald en dan op straat staan, niet meer dagelijks met hun directe collega’s kunnen samenwerken en lief en leed delen. Het is net of je familie uit elkaar wordt getrokken. Ik wens alle Reiniers, Wanja’s, Mirjams en andere medewerkers heel veel sterkte.

Frank de Groot
Manager SpoedZorgNet

Deel deze pagina